|
|
|
OKRES WIKINGÓW (750 - 1050 n.e.)
Okres wikingów jest okresem przejściowym
między prehistorią i historią. Pojawiają się wówczas źródła pisane,
które w bardziej szczegółowy sposób przedstawiają stosunki panujące
w Europie Płn. Opis okresu wikingów opiera się jednak głównie na
znaleziskach archeologicznych.
Szczególnym znakiem charakterystycznym wikingów - niezależnie od
tego, gdzie w Europie się pojawili - były: dla mężczyzn miecz, dla
kobiet – parzyste zapinki żółwiowate. Za
początek okresu wikingów przyjmuje się okres ok. r. 750, gdy
parzyste zapinki żółwiowate stają się powszechne w całej Europie Płn.
Za cezurę czasową między prehistorią a historią nowożytną uważa się
okres, gdy zakończyły się najazdy wikingów, czyli ok. r. 1050, kiedy
Bornholm przyjmuje chrześcijaństwo. W
źródłach pisanych Bornholm wspomniany jest po raz pierwszy jako
Burgenda-land (Kraina Burgundów) w opisie podróży z Hedeby do Truso
ok. roku 890 anglosaskiego Wulfstana. Jest w nim wzmianka o tym, że
Bornholm miał własnego króla. Opowieść jest zachowana w anglosaskim
tłumaczeniu “Historii świata” Orozjusza, dokonanego przez Alfreda,
króla Wessexu. Kolejny raz Bornholm jest wymieniony w opisie Europy
Płn. Adama z Bremy, z około roku 1070. Bornholm (zwany Holmus)
wyliczony jest jako żywotna część królestwa duńskiego. Według tego
samego opisu Bornholm przyjął chrześcijaństwo dopiero za czasów
biskupa Egina, czyli ok. r. 1060.
Czytaj dalej. |
|
|