Wiatr w żagle
Bornholmskie surowce jak np. jasna glina (używana do wyrobu fajek), glinki kaolinowe, piaskowiec z Nexř/Balka oraz węgiel z Hasle były towarami handlowymi. Eksport granitu rozpoczął się na poważnie dopiero w XIX w., gdy rozwój techniki wydobywczej umożliwił jego eksploatację na szerszą skalę. Próbowano także utworzyć hutę  szkła w Hasle, lecz ta próba się nie powiodła.
Rřnne, Nexř i Svaneke były najważniejszymi portami. Tutaj widoczny był rosnący dobrobyt społeczeństwa.  Szyprowie i kupcy budowali duże posesje, stwarzając w ten sposób możliwości pracy dla rzemieślników i innej ludności miejskiej, a także wiejskiej. Wiele bornholmskich statków wypływało także w długie rejsy, szczególnie na Ocean Arktyczny (Ocean Lodowaty Północny). Do połowy XIX w. polowano tam na foki. Z mięsa fok produkowano m.in tran do lamp olejnych. Gdy  zaczęto wykorzystywać do lamp amerykańską naftę, produkcja tranu okazała się zbyt kosztowna. Zamiast tego, flota bornholmska zajęła się transportem ładunków, a szczególnie kryolitu (surowca wydobywanego w płd. części Grenlandii). Te rejsy nazwane zostały żeglugą kryolitową. Statki zajmowały się także bezgotówkową wymianą towarów.
Gdy w r. 1866 utworzono regularną linię parowcową między Bornholmem i Kopenhagą, samowystarczalność Bornholmu zakończyła się na dobre. Nastąpiła regularna wymiana ludzi i towarów. Na Bornholm zaczęły szybciej docierać nowe impulsy. Oznaczało to nowe czasy dla wyspy.