|
|
EPOKA ŻELAZA – (500 p.n.e. - 750 n.e.) Około r. 500 p.n.e użycie żelaza stało się bardziej powszechne, lecz sam przełom nie jest wyraźnie zaznaczony. Właściwie epoka żelaza stała się widoczna dopiero w ostatnich stuleciach p.n.e., kiedy w grobach zaczynają dominować przedmioty z żelaza. Epoka żelaza, tradycyjnie dzielona jest na starszą 500 p.n.e – 375 n.e. i młodszą 375 n.e – 750 n.e. Jest najbogatszą w znaleziska epoką prehistoryczną, obfitującą w pojedyncze przedmioty, zakopane skarby, ponad 300 miejsc pochówku, 130 osad, 7 miejsc produkcji żelaza, 4 grody obronne i dwa miejsca składania ofiar. Bogactwo zebranego materiału pozwala stworzyć bardziej zróżnicowany obraz społeczeństwa epoki żelaza i jego struktury. Wiele prehistorycznych zabytków jak kamienne kopce, małe kurhany ziemne i menhiry (stele) pochodzi także z epoki żelaza, lecz w porównaniu z młodszą epoką brązu nie są ani tak liczne ani widoczne na powierzchni. Jedynie w ostatniej części tego okresu powstawały większe pomniki nagrobne. W starszej epoce żelaza groby zaznaczano najczęściej jedynie przy pomocy płaskich kamieni i bruków kamiennych, które z czasem pokryły się ziemią.Groby umieszczano wówczas najczęściej na piaskowych lub żwirowych pagórkach wokół już istniejąch cmentarzysk lub na wyraźnie zaznaczonych punktach terenu, gdzie uprawa ziemi nie była wówczas możliwa. W czasie całej epoki żelaza tereny przybrzeżne były używane jako cmentarzyska. Często cmentarzyska znajdowane są tuż nad brzegiem morza, przy ujściu strumieni. Czytaj dalej. |
|||
|
pilk - PDF |
||||
