EPOKA BRĄZU (1.700 p.n.e.– 500 p.n.e)

Starsza epoka brązu (1.700-1.100 p.n.e.)
Granica między epoką kamienia i epoką brązu nie jest wyraźna, lecz przyjmuje się, że jest to ok. r. 1.700 p.n.e., gdy import brązu (stop miedzi z cyną) stał się na tyle stabilny, że wcześniej znane narzędzia z krzemienia, zostały stopniowo zastąpione przedmiotami z brązu, wyrabianymi w Europie Płn..
Siekiery i ozdoby z miedzi znane były sporadycznie już w kulturze pucharów lejkowatych. Lecz dopiero w ostatnim okresie neolitu, zaczęły się coraz częściej pojawiać wyroby i ozdoby z brązu, pochodzące głównie z Europy Środkowej. Kultura materialna uległa wpływom nowych kontaktów kulturowych, co jest szczególnie widoczne w siekierkach i sztyletach kamiennych, będących kopiami tych przedmiotów z metalu. Wyrób kopii w kamieniu odbywał się przez długi czas, ponieważ kosztowny brąz nigdy nie stał się ogólnie dostępny.
Narzędzia krzemienne jak np. siekiery, sztylety, groty, pieczęcie, kamienie do palenisk wyrabiane były w czasie całej starszej epoki brązu. Groty spiczaste używane były z pewnością przez dość długi czas zarówno w starszej, jak i młodszej epoce brązu, podobnie jak siekiery i siekierki. Charakterystyczne dla starszej epoki brązu są często duże i wyraźnie umiejscowione kurhany (tumulusy). 200 spośród nich istnieje do dnia dzisiejszego odciskając swoje piętno na krajobrazie kulturowym Bornholmu. Kurhany zaś są jedynymi pewnymi widocznymi zabytkami z tego okresu. Kurhany umiejscowione są często na na widocznych w krajobrazie wzniesieniach. Szczególnie wiele z nich zachowanych jest na terenach nadbrzeżnych oraz blisko ujść większych strumieni i rzeczek.
 
Czytaj dalej.